Marianne van Hest

2017-de-oevers-xviii-145x120-kopie

 

2017-de-oevers-xxvii-145x120-kopie

 

2017-de-oevers-xvii-145x120-kopie

 

2017-de-oevers-vii-145x120-kopie

 

In het werk van Marianne van Hest is sprake van abstrahering, van reductie, van een sober, welhaast donker gebruik van kleur dat een zekere zwaarte aan het werk verleent. Het landschap is hier geen getrouwe afspiegeling van een bestaande werkelijkheid, aan de oevers van een ven, maar eerder is het een ode. Aan processen van groei en verval, aan natuurlijke krachten die wij weliswaar kennen, zonder haar te doorgronden. Wij zien een oppervlakte, een waterspiegel en we weten dat die immer anders is, bewogen door de wind, door een vallend blad, door de spiegeling van een bomenpartij. Fragiliteit is hier het onderwerp: de kwetsbaarheid van de omgeving, van de natuur die een kracht representeert die vele malen groter is dan wat de mensheid vermag. Alle vooruitgang ten spijt.

Pieter Siebers, kunsthistoricus